غزل شمارهٔ ۱۴۴۱

عقل اگر صد انجمن تدبیر روشن می کند فکر مجنون سطری از زنجیر روشن می کند داغ نومیدی دلی دارم که در هر دم زدن شمع ها از آه بی تاثیر روشن می کند عالمی چشم از مزار ما به عبرت آب داد خاک ما فیض هزار اکسیر روشن می کند ننگ رسوایی ندارد ساز تا خامش نواست رمز صد عیب و هنر تقریر روشن می کند می شود ظاهر به پیری معنی طول امل جوهر این مو صفای شیر روشن می کند غافلان را نور تحقیق از سواد فقر نیست توتیا کی دیده تصویر روشن می کند از رگ گل می توان فهمید مضمون بهار فیض معنی های ما تحریر روشن می کند ناله امشب می خلد در دل ز ضعف پیریم شمع بیداد کمان را تیر روشن می کند عالم دل را عیار از دستگاه ناله گیر وسعت صحرا رم نخجیر روشن می کند از عرق بر جبهه افسون چراغان خوانده ایم بزم ما را خجلت تقصیر روشن می کند انتظار فیض عشق از خامی خود می کشم چوب تر را سعی آتش دیر روشن می کند هیچکس بر در نزد بیدل ز زندانگاه چرخ عجز ما این خانه دلگیر روشن می کند