غزل شمارهٔ ۱۴۷۲

آفاق جا ندارد همت کجا نشیند سنگ از نگین براید تا نام ما نشیند جایی که خاک باشد پست و بلند هستی تا چند سایه بالد یا نقش پا نشیند تاب و تب نفس ها از یکدگر جداییست در خانه ای که ماییم راحت چرا نشیند هم صحبتان این بزم از دیده رفتگانند عبرت خوشست از این ها رو بر قفا نشیند فرصت نمی پسندد جا گرم کردن از ما آیینه پر فشانده ست تمثال تا نشیند زین ما و من که داریم آفات در خروش است ای کاش سرمه گردیم تا این صدا نشیند راه نفس دو دم بیش فرصت نمی کند گل تا کی قفای شبنم صبح از حیا نشیند زین وحشتی که ما را چون بو ز گل برآورد مشکل که جای ما هم برجای ما نشیند بگذار تا دمی چند بر گرد خویش گردیم عالم به دل نشسته ست دل در کجا نشیند در کارگاه دولت شور حشم شگون نیست یکسر خروش جغد است هرجا هما نشیند از مرگ نیست باکم اما ز بی نصیبی ترسم ز دامن او گردم جدا نشیند ای شور شوق بردار از جا غبار ما را پامال یأس تا چند این بی عصا نشیند سرمایه پرفشانی ست اظهار بی نشانی ست از رنگ و بو چه مقدار گل بر هوا نشیند بیدل به حکم تقدیر فرمانبر اطاعت استاده ایم چون شمع تا سر ز پا نشیند