غزل شمارهٔ ۱۵۳۴

طبع قناعت اختیار مصدر زیب و فر شود آب گهر دمد ز صبر خاک فسرده زر شود همت پیری ام رساست ضعف حصول مدعاست هرچه به فکر آن میان حلقه شود کمر شود پایه اعتبارها فتنه کمین آفت است از همه جا به کوهسار زلزله بیشتر شود جاده به باد داده را خوش نفسان دعا کنید خواجه خدا کند که باز یک دو طویله خر شود نیست جنون انقلاب باعث انفعال مرد ننگ برهنگی کراست ابره گر آستر شود یک دو نفس حباب وار ضبط نفس طرب شمار رنگ وقار پاس دار بیضه مباد پر شود خط جبین به فرق ماست چاره ی همتی کراست با دم تیغ سرنوشت سجده مگر سپر شود بخت سیه چو دود شمع چتر زده است بر سرم اشک نشوید این گلیم تا شب من سحر شود گرد خرامت از چمن برد طراوت بهار گل زحیا عرق کند تا پر رنگ تر شود دوش نسیم وعده ای دل به تپیدنم گداخت حرف لبی شنیده ام گوش زمانه کر شود پهلوی ناز حیرتی خورده ام از نگاه او اشک نغلتدم به چشم گر همه تن گهر شود با همه عجز در طلب ریگ روان فسرده نیست بیدل اگر ز پا فتد آبله راهبر شود