غزل شمارهٔ ۱۵۴۸

حسرت مخمورم آخر مستی انشا می شود تا قدح راهی است کز خمیازه ام وامی شود جز حیا موجی ندارد چشمه آیینه ام گرد من چندان که روبی آب پیدا می شود بس که دارد بی نشانی پرده ناموس من در نگین نامم چو بو در گل معما می شود لب گشودن رشته اسرار یکتایی گسیخت نسخه بی شیرازه چون شد معنی اجزا می شود نسبت تشبیه غیر از خفت تنزیه نیست شیشه می باید شکستن نشیه رسوا می شود انفعال فطرت از کم ظرفی ما روشن است قطره کز دریا جدا شد ننگ دریا می شود کامرانی های دنیا کارگاه خودسری ست با فضولی طبع چون خو کرد مرزا می شود پاس دل دارید کز پیچ و خم این کوهسار نشیه بی پرواست اما کار مینا می شود پرده فانوس می باشد شریک نور شمع جسم در خورد صفای دل مصفا می شود نوبت موی سفید است از امل غافل مباش صبح چون گل کرد حشر آرزوها می شود نقش نیرنگ جهان را جز فنا نقاش نیست این بناها چون حباب از سیل برپا می شود حسن سعی آیینه روشن می کند انجام را ریشه تاک است کآخر موج صهبا می شود زاهد از دل شوق تسبیح سلیمانی برآر ای ز معنی بی خبر دین تو دنیا می شود تنگی آفاق تا دل دقت اوهام تست از غبارت هرچه گردد پاک صحرا می شود خلق را رو بر قفا صبح قیامت دیدنی ست دی نمایان ست زان روزی که فردا می شود بس که مضمون های مکتوب محبت نازک است خطش از برگشتن قاصد چلیپا می شود زبن ندامتخانه بیرون رفتنت دشوار نیست هرقدر دستی که می سایی به هم پا می شود کرد بید ل گفتگو ما را ز تمکین منفعل قلقل آخر سرنگونی های مینا می شود