غزل شمارهٔ ۱۸۰

در بی زری ز جبهه اخلاق چین گشا هرچند آستین گره آرد جبین گشا از سایلان دریغ نشاید تبسمت گیرم کفت تهی ست لب آفرین گشا آب حیات جوی جسد جوهر سخاست راه تراوشی چو ظروف گلین گشا منعم اگر به تنگی خلق است ناز جاه چین دارتر ز نقش نگین آستین گشا گر لذت از مآل حلاوت نبرده ای باری ز اشک شمع سر انگبین گشا افسانه های بیژن و رستم به طاق نه گر مرد قدرتی دلت از بند کین گشا حیف است طبع مرد ز غیبت قفا خورد یاران حذر کنید ز حیز سرین گشا باغ و بهار بسته سیر تغافلی ست مژگان به هم نه و نظر دوربین گشا از نقب سنگ نقش نگین فتح باب یافت ای نامجو تو هم ره زیر زمین گشا تحقیق هر قدر دهدت مهلت نفس گوهر به سوزن نگه واپسین گشا بیدل به هرچه عزم کنی وصل مقصد است اینجا نشانه هاست تو شست از کمین گشا