غزل شمارهٔ ۱۸۲۸

سر تاراج گلشن داشت سرو فتنه بالایش به صد عجز حنا خون بهار افتاد در پایش گلستان آب شد از شرم رخسار عرقناکش صدف لب بست از همدرسی لعل گهر زایش ز شبنم کاری خجلت سیاهی شسته می روید نگاه دیده نرگس به دور چشم شهلایش خیال از هر بن مویش به چندین نافه می غلتد ختنها پایمال نکهت زلف سمن سایش تبسم می زند امشب به لعلش پهلوی چینی مبادا در خم ابرو نشاند تنگی جایش به کنه مطلب عشاق دشوار است پی بردن که خواند سطر مکتوبی که دارد بال عنقایش محبت سعی ما را مایل پستی نمی خواهد عرقریز است می از سرنگونیهای مینایش بهارستان هستی رنگ در بال شرر دارد که چیدن از شکفتن بیش می بالد زگلهایش به رفع غفلت ما زحمت تدبیر نپسندی زمین از خواب ممکن نیست برخیزد مزن پایش زمانی آب شو از انفعال هرزه جولانی نگردد تا هوا شبنم پریشانست اجزایش چو صبح این گرد موهومی که در بار نفس داری پر افشانست ناپیدایی از پرواز پیدایش دم تیغی که من دارم خمار حسرتش بیدل سحر پرورده نازست زخم سینه فرسایش