غزل شمارهٔ ۱۸۳

پرکرده جزو لایتجزا کتاب ما در انتظار نقطه کم است انتخاب ما هر دم زدن به وهم دگر غوطه می زنیم توفا ن ندارد افت موج سراب ما گردی دگر بلند نمی گردد از نفس تعمیر می رمد ز بنای خراب ما فانوس جسم شمع هزار انجمن بلاست مستی برون شیشه ندارد شراب ما ایجاد ظرف کم چقدر ننگ فطرت است تر شد جبین بحر ز وضع حباب ما قسمت ز تشنه کامی گوهر کباب شد در بحر نیز دست ز نم شست آ ب ما بر ما ستیزه در حق خود ظلم کردن است آتش تأملی که نگرید کباب ما صیدافکن از غرور نگاهی نکرد حیف شد خاک بر زمین سر دور از رکاب ما صد دشت ماند ذره ما آن سوی خیال آه از سیاهیی که نکرد آفتاب ما زین قیل و قال در نفس واپسین گم است خاموشی که می دهد آخر جواب ما آسوده ایم لیک همان پایمال وهم مانند سایه زیر سیاهی است خواب ما صد چرخ زد سپهر و ز ما نیستی نبرد صفر دگر تو نیز فزا بر حساب ما عمر شرار و برق به فرصت نمی کشد بیدل گذشته گیر درنگ از شتاب ما