غزل شمارهٔ ۱۹۳۱

محو جنون ساکنم شور بیابان در بغل چون چشم خوبان خفته ام ناز غزالان در بغل نی غنچه دیدم نی چمن نی شمع خواندم نی لگن گل کرده ام زین انجمن دل نام حرمان در بغل عمریست از آسودگی پا در رکاب وحشتم چون شمع دارم در وطن شام غریبان در بغل خلقست زین گرد هوس یعنی ز افسون نفس شور قیامت در قفس آشوب توفان در بغل تنها نه خلق بیخرد بر حرص محمل می کشد خورشید هم تک می زند زر درکمر نان در بغل دارد گدا از غفلتت بر خود نظر واکردنی ای سنگ تاکی داشتن آیینه پنهان در بغل از بسکه با خاک درت می جوشد آب زندگی دارد نسیم از طوف او همچون نفس جان در بغل از خار خار جلوه ات در عرض حیرت خاک شد چون جوهر آیینه چندین چشم مژگان در بغل مشکل دماغ یوسفت پیمانه شرکت کشد گیرد زلیخایش به بر یا پیر کنعان در بغل این درد صاف کفر و دین محو است در دیر یقین بی رنگ صهبا شیشه ای دارند مستان در بغل بیدل به این علم و فنون تاکی به بازار جنون خواهی دویدن هر طرف اجناس ارزان در بغل