غزل شمارهٔ ۱۹۴

سخت موهوم است نقش پرده اظهار ما حیرت است آیینه دار پشت و روی کار ما چون نگه در خانه چشم خیال افتاده ایم سایه مژگان تصور کن در و دیوار ما ریزش خون تمنا گل فروشی های رنگ پرفشانی های حیرت بلبل گلزار ما ناله در پرواز دارد کوشش ما چون سپند کز گداز بال و پر وا می شود منقار ما چون شرر وحشت قماشان دکان فرصتیم چیدن دامان رواج گرمی بازار ما شمع محفل در گشاد چشم دارد سوختن فرق حیران است در اقبال تا ادبار ما با همه یأس اعتماد عافیت بر بی خودی ست ناکجا در خواب غلتد دیده بیدار ما قطره سامانیم اما موج دریای کرم دارد آ غوشی که آسان می کند دشوار ما غربت هستی گوارا بر امید نیستی ست آه از آن روزی که آنجا هم نباشد بار ما