غزل شمارهٔ ۱۹۷۶

برق حسنی در نظر دارم به خود پیچیده ام جوهر آیینه یعنی موی آتش دیده ام نادمیدن زین شبستان پاس ناموس حیاست چون سحر عمریست خود را با نفس دزدیده ام هرقدر پر می زنم پرواز محو بیخودی ست از کجا یارب عنان رنگ گردانیده ام تا ابد می بایدم خط بر شکست دل کشید در غبار موی چینی چون صدا لغزیده ام جز ندامت چاره دردسر اسباب نیست صندل انشای کف دست به هم ساییده ام محو گردد کاش از آیینه ام نقش کمال کز صفا تا جوهرم باقی ست دامن چیده ام صورت پیدایی و پنهانی سازم یکی ست هرکجایم چون صدا عریانیی پوشیده ام زندگی یارب تماشاخانه دیدار کیست گل فروش صد چمن تعبیر خوابی دیده ام غیر را در خلوت تحقیق معنی بار نیست جز به گوش گل صدای بوی گل نشنیده ام صد قیامت رفته باشد تا ز خود یابم خبر قاصدم لیک از جهان ناز برگردیده ام پا به خاکم زن که مژگان غبارم وا شود گر تو بیدارم نسازی تا ابد خوابیده ام بیدل از بی دست وپایی های من غافل مباش چون ضعیفی گوشمال گردن بالیده ام