غزل شمارهٔ ۲۰۰۶

شب گردش چشمت قدحی داد به خوابم امروز چو اشک آینه عالم آبم تا چشم بر این محفل نیرنگ گشودم چون شمع به توفان عرق داد حجابم هر لخت دلم نذر پر افشانی آهی است اجزای هوایی ست ورق های کتابم چون لاله ندارم به دل سوخته دودی عمری ست که از آتش یاقوت کبابم بی سوختن از شمع دماغی نتوان یافت بر مشق گدازست برات می نابم چون سبزه ز پامال حوادث نی ام ایمن هر چند ز سر تا به قدم یک مژه خوابم معنی نتوان درگره لفظ نهفتن بی پردگیی هست در آغوش نقابم بر آب و گلم نقش تعلق نتوان بست زین آینه پاک است چو تمثال حسابم کم ظرفی ام از غفلت خویش است وگرنه دریاست می ریخته از جام حبابم واداشت ز فکر عدمم شبهه هستی آه از غم آن کار که ننمود صوابم پیمانه عجزم من موهوم بضاعت چندان که به قاصد نتوان داد جوابم گفتی چه کسی در چه خیالی به کجایی بی تاب توام محو توام خانه خرابم بیدل نه همین وحشتم از قامت پیری ست هر حلقه که آید به نظر پا به رکابم