غزل شمارهٔ ۲۱۶

مپسند جز به رهن تغافل پیام ما لعل تو را نگین نگرفته ست نام ما پوشیده نیست تیرگی بخت عاشقان آیینه چراغ به دست است شام ما کس با دل گرفته چه صید آرزو کند این غنچه وا شود که گل افتد به دام ما صد رنگ خون به جیب تأمل نهفته ایم ضبط نفس چو زخم دل است التیام ما همواری طبیعت پرگار روشن است مستی نخوانده است کس از خط جام ما در مکتب تسلسل عقلت نمی رسد صد داستان به یک سخن ناتمام ما معیار چارسوی دو عالم گرفته ایم یک جنس نیست قابل سودای خام ما گامی دو هم عنان سحر می توان گذشت رنگ شکسته می کشد امشب زمام ما چون سبحه این قدر به چه امید می دود دل در رکاب اشک چکیدن خرام ما دیگر به الفت که توان چشم دوختن در عالم رمی که نفس نیست رام ما کو انفعال تا حق هستی ادا کنیم چون شمع بسته بر عرقی چند وام ما بیدل چو نقش پا ز بنای ادب مپرس پر سرنگون فتاده بلندی ز بام ما