غزل شمارهٔ ۲۱۵۹

در آن محفل که ام من تا بگویم این و آن دارم جبین سجده فرسودی نیاز آستان دارم طلسم ذره من بسته اند از نیستی اما به خورشیدیست کارم اینقدر بر خود گمان دارم بنای عجز تعمیرم چو نقش پا زمینگیرم سرم بر خاک راهی بود اکنون هم همان دارم نی ام محتاج عرض مدعا در بیزبانیها تحیر دارد اظهاری که پنداری زبان دارم چه خواهم جز دل صد پاره برگ ماحضر کردن غم او میهمان و من همین یک بیره پان دارم سرو کار شفق با آفتاب آخر چه انجامد تو تیغی داری و من مشت خونی در میان دارم بلندیهای قصر نیستی را نیست پایانی که من چندانکه برمی آیم از خود نردبان دارم نگردی ای فسردن از کمین شعله ام غافل که درگرد شکست رنگ ذوق آشیان دارم شرارم در زمین بی یقینی ریشه ها دارد اگر گویی گلم هستم و گر خواهی خزان دارم گه از امید دلتنگم گهی با یأ س در جنگم خیال عالم بنگم نه این دارم نه آن دارم جناب کبریا آیینه است و خلق تمثالش من بیدل چه دارم تا از آن حضرت نهان دارم