غزل شمارهٔ ۲۱۶۳

مپرسید از معاش خنده عنوانی که من دارم از آبی ناشتاتر می شود نانی که من دارم دو روزم باید از ابرام هستی آب گردیدن بجز ننگ فضولی نیست مهمانی که من دارم دل آواره با هیچ الفتی راضی نمی گردد چه سازم چاره این خانه ویرانی که من دارم جدا زان جلوه نتوان اینقدرها زندگی کردن به خارا تیشه می باید زد از جانی که من دارم ز شوخی قاصدش هر گام دارد بازگردیدن به رنگ سودن دست پشیمانی که من دارم ز گلچینان باغ آرزوی کیستم یا رب پر طاووس دارد گرد دامانی که من دارم ندارد جز تأمل موج گوهر مصرعی دیگر همین یک سکته است انشای دیوانی که من دارم ز رنگ آمیزی این باغ عبرت برنمی آید به غیر از نقشبند طاق نسیانی که من دارم به حیرت رفت عمر و بر یقین نگشودم آغوشی به چشم بسته بر بندند مژگانی که من دارم نمی دانم چه سان از شرم نادانی برون آید به زنار آشنا ناگشته ایمانی که من دارم کفیل عذر یک عالم خطا طرفی دگر دارد حیا بر دوش زحمت بست تاوانی که من دارم چو شمع از فکر خود تا خاک گشتن برنمی آیم گریبانهاست بیدل در گریبانی که من دارم