غزل شمارهٔ ۲۲۰

عمری ست گرد گردش رنگ خودیم ما چون آسیا فلاخن سنگ خودیم ما در یاد زندگی به عدم ناز می کنیم رنگ حنای رفته ز چنگ خودیم ما فرصت کجاست تا به تظلم جنون کنیم دنباله ای ز گرد ترنگ خودیم ما فکر وقار و خفت کس در خیال کیست کم نیست گر ترازوی سنگ خودیم ما کو دور آسمان و کجا گردش زمان سرگشته های عالم بنگ خودیم ما از هم گذشته است پی کاروان عمر وامانده شتاب و درنگ خودیم ما نخجیرگاه عجز رهایی کمند نیست هم خود ز رنگ جسته پلنگ خودیم ما ای شمع عافیتکده تسلیم نیستی ست کشتی نشین کام نهنگ خودیم ما رسواییی به فطرت ناقص نمی رسد مجنون قبا ز جامه تنگ خودیم ما از صنعت مصور رنگ حنا مپرس دلدار گل به دست فرنگ خودیم ما کس محرم ادبگه ناموس دل مباد جایی رسیده ایم که ننگ خودیم ما تا زنده ایم تاب و تب از ما نمی رود بیدل به دل خلیده خدنگ خودیم ما