غزل شمارهٔ ۲۲۲

تا در این گلزار چون شبنم گذر داریم ما باده ای در جام عیش از چشم تر داریم ما سهل نبود در محیط دهر پاس اعتبار آبرویی چون گهر همراه سر داریم ما چون صدا هرچند در دام قفس وامانده ایم از شکست خاطر خود بال وپر داریم ما کی به سیل گفتگو بنیاد ما گیرد خلل کوه تمکین خانه ای از گوش کر داریم ما کس به تیغ سرکشی با ما نمی گردد طرف از زمینگیری چو نقش پا سپر داریم ما شعله ما فال خاکستر زد و آسوده شد ای هوس بگذر سری در زیر پر داریم ما رنگ ما از خاکساری برنمی دارد شکست چون علم گردی ز میدان ظفر داریم ما از دل گرمی توان در کاینات آتش زدن ساز چندین گلخنیم و یک شرر داریم ما ناله را ای دل به باد غم مده این رشته ای ست کز پی شیرازه لخت جگر داریم ما فتنه ها از دستگاه زندگی گل کردنی ست از نفس صبح قیامت در نظر داریم ما می رسیم آخر همان تا نقش پای خود چو شمع گر سراع رنگ های رفته برداریم ما بیدل اندر جلوه گاه چین ابروی کسی کشتی نظاره در موج خطر داریم ما