غزل شمارهٔ ۲۲۹

چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما یک مژه تا وا شود صد دشت آغوشیم ما حیرت ما از درشتی های وضع عالم است دهر تا کهسار شد آیینه می جوشیم ما شمع فانوس حباب از ما منور کرده اند روشنی داریم چندانی که خاموشیم ما چشم بند غفلت هستی تماشاکردنی ست دهر شور محشر است و پنبه در گوشیم ما ساز تشویش عدم از هستی ما می دمد عافیت بی اضطرابی نیست تا هوشیم ما شعله گر دارد مقام عافیت خاکستر است به که طاقت ها به دست عجز بفروشیم ما آمد و رفت نفس پر بی سبب افتاده است کیست تا فهمد که از بهر چه می کوشیم ما زندگی تنها وبال ما نشد ز اقبال عجز نیستی هم بار تکلیف است تا دوشیم ما احتیاط ظاهر امواج عجز باطن است بس که می بالد شکست دل زره پوشیم ما راه مقصد جز به سعی ناله نتوان کرد طی چون جرس بی درد هم ای کاش بخروشیم ما چون نگه صد مدعا از عجز ما بی پرده است نیست فریادی به این شوخی که خاموشیم ما یاد ما بیدل وداع وهم هستی کردن است تا خیالی در نظر داری فراموشیم ما