غزل شمارهٔ ۲۶۲۴

پری می فشان ای تعلق بهانه به دل چون نفس بسته ای آشیانه درین عرصه زنهار مفراز گردن که تیر بلا را نگردی نشانه گر از ساز بسمل اثر برده باشی تپش نیست در نبض دل بی ترانه دل ما و داغی ز سودای عشقت سر و سجده واری از آن آستانه درین دشت جولان بی مقصد ما بجز شوق منزل ندارد بهانه ازین بحر وارستن امکان ندارد مجوبید بی خاک گشتن کرانه مپرسید از انجام و آغاز زلفش درازست سر رشته این فسانه بهارست ای میکشان نشیه تازی جنون دارد از بوی گل تازبانه سرشک نیازم نم عجز سازم چه سان گردم از خاک کویت روانه دل خسته آنگاه سودای زلفت بنالم به ناسوری زخم شانه به نومیدی ام خاک شد عرض جوهر چو شمشیر در قبضه موریانه صدایی ست پیچیده بر ساز هستی چه دارد به جز ناله زنجیر خانه فسردیم و از خویش رفتیم بیدل چو رنگ آتش ما ندارد ترانه