غزل شمارهٔ ۲۶۹۷

قدح از شوق لعلت چشم بی خوابست پنداری گل از شرم رخت آیینه آبست پنداری خیال کیست یا رب شمع نیرنگ شبستانم هجوم حیرتی دارم که مهتابست پنداری شدم خاکستر و از جوش بیتابی نیاسودم رگ خوابی که دارم نبض سیمابست پنداری تعلقهای هستی محو چندین حیرتم دارد به خود پیجیدنم در زلف او تابست پنداری به چندین پیچ و تاب از دام حیرت برنمی آیم سراپایم نگاه چشم گردابست پنداری جهانی سیر مستی دارد از وضع جنون من گریبان چاکی ام موج می نابست پنداری به نیک و بد مدارا سرکن و مسجود عالم شو تواضع هم خمی دارد که محرابست پنداری امل از چنگ فرصت می رباید نقد عمرت را توان را رشته تسخیر اسبابست پنداری به ملک نیستی راه یقینت اینقدر واکن که هر کس هر چه آنجا می برد بابست پنداری ز هستی جز تن آسانی ندارم در نظر بیدل چو محمل هر سر مویم رگ خوابست پنداری