غزل شمارهٔ ۲۷۸

زهی سودایی شوق تو مذهب ها و مشرب ها به یادت آسمان سیر تپیدن جوش یارب ها مبادا از سرم کم سایه سودای گیسویت چو مو نشو و نمایی دیده ام در پرده شب ها جدا از اشک شد چشم سراب دشت حیرانی همان خمیازه خشکی ست بی اطفال مکتب ها بس است از دود دل جوهرفروش آیینه داغم به غیر از شام مژگانی ندارد چشم کوکب ها به خاموشی توان شد ایمن از ایذای کج بحثان نفس دزدیدن است اینجا فسون نیش عقرب ها به منع اضطراب عاشقان زحمت مکش ناصح که آتش زندگی دارد به قدر شوخی تب ها چو آهنگ جرس ما و سبکروحانه جولانی که از یک نعره وارش می تپد آغوش قالب ها عمارت غیر چین دامن صحرا نمی باشد ز تنگی های مذهب این قدر بالید مشرب ها زبان در کام پیچیدم وداع گفتگو کردم سخن را پرده رخصت بود بربستن لب ها بهار بی نشان عالم نومیدی ام بیدل سر غم می تون کرد از شکست رنگ مطلب ها