غزل شمارهٔ ۲۸۰

ای ز شوخی های حسن ات محو پیچ و تاب ها حیرت اندر آینه چون موج در گرداب ها بی خراش زخم عشق اسرار دل معلوم نیست خواندن این لفظ موقوف است بر اعراب ها صاحب تسلیم را هرکس تواضع می کند گر کنی یک سجد ه پیدا می شود محراب ها فکر صید عشرت از قد دوتا جهل است جهل موج چون ماهی نیفتد در خم قلاب ها رنجش روشن ضمیران لمعه تیغ است و بس موج می گردد نمودار از شکست آب ها دانه دل را شکست از آسیای چرخ نیست سوده کی گردد گهر از گردش گرداب ها گرد غفلت جوش زد چندانکه واکردیم چشم همچو مخمل بود در بیداری ما خواب ها مدعا بر باد رفت از آمد و رفت نفس نغمه گم شد در غبار وحشت مضراب ها می دهد زخم دل از بیداد شمشیرت نشان می توان فهمید مضمون کتب از باب ها گاه آهم می رباید گاه اشکم می برد نقد من یک مشت خاک و این همه سیلاب ها آنقدر بر یأس پیچیدم که امیدی نماند پای تا سر یک گره شد رشته ام از تاب ها کاروان عمر بیدل از نفس درد سراغ جنبش موج است گرد رفتن سیلاب ها