غزل شمارهٔ ۲۹۸

گفتگو صد رنگ ناکامی دماند از کام ها وصل هم موهوم ماند از شبهه پیغام ها غیر دیر و کعبه هم صد جا تمنا می کند زندگی یک جامه وار و این همه احرام ها ریشه نشو و نما از دانه ما گل نکرد ماند چون حرف خموشی در طلسم کام ها قطره ما ناکجا سامان خودداری کند بحر هم از موج اینجا می شمارد گام ها گل کند در وحشت دردسر فرماندهی چون شرر از سنگ ریزد زین نگین ها نام ها چون به آگاهی فتد کار اهل دنیا ناقصند ورنه در تدبیر غفلت پخته اند این خام ها از نشان هستی ما سکه نامی بیش نیست صید ما حکم صدا دارد به گوش دام ها لاله و گل بس که لبریزند از صهبای رنگ در شکستن هم صدایی سر نزد زین جام ها از تپش آواره ها بی ریشه جرأت مباش در زمین ناتوانی گشته اند آرام ها بیدل از آیینه زنگار فرسودم مپرس داشتم صبحی که شد غارت نصیب شام ها