غزل شمارهٔ ۲۹۸

کشید کار ز تنهاییم به شیدایی ندانم این همه غم چون کشم به تنهایی ز بس که داد قلم شرح سرنوشت فراق ز سرنوشت قلم نامه گشت سودایی مرا تو عمر عزیزی و رفته ای ز برم چو خوش بود اگر ای عمر رفته بازآیی زبان گشاده کمر بسته ایم تا چو قلم به سر کنیم هر آن خدمتی که فرمایی به احتیاط گذر بر سواد دیده من چنان که گوشه دامن به خون نیالایی نه مرد عشق تو بودم ازین طریق که عقل درآمده است به سر با وجود دانایی درم گشای که امید بسته ام در تو در امید که بگشاید ار تو نگشایی به آفتاب خطاب تو خواستم کردن دلم نداد که هست آفتاب هر جایی سعادت دو جهان است دیدن رویت زهی سعادت اگر زان چه روی بنمایی