غزل شمارهٔ ۳۰۷

چو اشک آن کس که می چیند گل عیش از تپیدن ها بود دلتنگ اگر گوهر شود از آرمیدن ها ز بس عام است در وحشت سرای دهر بی تابی دل هر ذره دارد در قفس چندین تپیدن ها مجو آوازه شهرت ز آهنگ سبک روحان صدای بال مرغ رنگ نبود در پریدن ها نگه در دیده حیران ما شوخی نمی داند به رنگ چشم شبنم درد این میناست دیدن ها دوتا کردیم آخر خویش را در خدمت پیری رسانیدیم بار زندگانی تا خمیدن ها ز رونق باز می ماند چو مینا شد ز می خالی شکست رنگ ظاهر می شود در خون کشیدن ها مرا از پیچ وتاب گردباد این نکته شد روشن که در راه طلب معراج دامان است چیدن ها ز قطع الفت دل ها حسود آسوده ننشیند شود خمیازه مقراض افزون در بریدن ها گداز درد نومیدی تماشای دگر دارد به رنگ اشک ناسورم نظرباز چکیدن ها حباب از موج هرگز صرفه طاقت نمی بیند ز بال ما گره وامی کند آخر تپیدن ها ز هستی گر برون تازی عدم در پیش می آید درین وادی مقامی نیست غیر از نارسیدن ها مجو از طفل خویان فطرت آزادگان بیدل به پرواز نگه کی میرسد اشک از دویدن ها