غزل شمارهٔ ۳۲۹

ما را ز گرد این دشت عزمی است رو به دریا پرکهنه شد تیمم اکنون وضو به دریا گر کسب اعتبارات دوری ز بزم انس است یک قطره چون گوهر نیست بی آبرو به دریا شرم غنا چه مقدار بر فطرتم گران بود کز یک عرق چو گوهر رفتم فرو به دریا بی ظرف همتی نیست در عشق غوطه خوردن گر حرص تشنه کام است تر کن گلو به دریا خفت کش خیالی باد سرت حبابی ست تا کی حریف بودن با این کدو به دریا علم و فنی که داری محو خیالش اولی ست کس نیست مرد تحقیق بشکن سبو به دریا خلقی پی توهم تا ذات می رساند ما نیز برده باشیم آبی ز جو به دریا سرمایه خفت آنگه سودای خودنمایی غیر از تری چه دارد موج از نمو به دریا بی جوهر یقینی از علم و فن چه حاصل ماهی نمی توان شد ای کرده خو به دریا سامان غیرت مرد از چشمه سار شرم است آبی که در جبین نیست غافل مجو به دریا هر چند کس ندارد فهم زبان تسلیم دست غریقی آخر چیزی بگو به دریا بیدل تردد خلق محو کنار خود ماند نگشود راه این سیل از هیچ سو به دریا