غزل شمارهٔ ۳۸۸

از خامشی مپرس و زگفتار عندلیب صد غنچه وگل است به منقار عندلیب دارم دلی به سینه ز داغ خیال دوست طراح آشیانه گلزار عندلیب نامحرمی که از ادب عشق غافل است دارد اهانت گل از انکسار عندلیب بی یار جای یار نشان قیامت است با باغ در خزان نفتد کار عندلیب دردسر تظلم الفت کجا برد گر زبر بال هم ندهد بار عندلیب از دورباش غیرت خوبان حذرکنید گل خارها نشانده به آزار عندلیب آیین دلبری به چه رنگش نشان دهند شاخ گلی که نیست قفس وار عندلیب بوی گلم برون چمن داغ می کند از ناله های در پس دیوار عندلیب من نیز بی هوس نی ام اما نداد عشق پروانه را دماغ سر وکار عندلیب شاید نصیب دردی از اهل وفا برم بستم دل دو نیم به منقار عندلیب بالین خواب گل همه رنگ شکسته بود آه از ندامت پر بیکار عندلیب بیدل بهار عشرت عشاق ناله است امسال نیز می گذرد پار عندلیب