غزل شمارهٔ ۴۰۹

اشک از مژگان در این ویرانه نشکست و نریخت خوشه خشکی داشت اینجا دانه نشکست و نریخت زیر گردون صدهزاران سر به باد فتنه رفت کهنه خشتی زین ندامتخانه نشکست و نریخت در کشاکش اقتدار اره اقبال دهر اینقدرها بس که یک دندانه نشکست و نریخت آه از آن روزی که استغنای غیرت زای عشق خاک صحرا بر سر دیوانه نشکست و نریخت سعی سرچنگ ملامت چاره سودا نکرد موی از مجنون به چندین شانه نشکست و نریخت مجلس می شیشه و پیمانه بسیار داشت هیچ کس چون محتسب مستانه نشکست و نریخت در بر این انجمن رنگی نگردانید شمع تا قیامت هم پر پروانه نشکست و نریخت باعث هر گریه و فریاد لطف آشناست شیشه و صهبای ما بیگانه نشکست و نریخت مرگ می باشد علاج تشنه کامی های حرص پر نشد پیمانه تا پیمانه نشکست و نریخت تا ابد در خاک اگر جویی نخواهی یافتن آن قدح کز بازی طفلانه نشکست و نریخت ماتم امروز دید و نوحه فردا شنید اشک ما بیدل به هیچ افسانه نشکست و نریخت