غزل شمارهٔ ۵۲۷

عمری ست به حیرت نفس سوخته رام است این مستی آسوده ندانم ز چه جام است غافل مشو ای بی خبر از شورش این بحر آمد-شد امواج نفس مرگ پیام است بی طاقت شوقیم و جبین داغ سجودی ست بتخانه در این راه چه و کعبه کدام است چون غنچه به هر عطسه بیجا مده از دست زان گل می بویی که به مینای مشام است شبنم صفت از بس که درین باغ ضعیفیم بر طایر ما بوی گلی پیچش دام است ما بی بصران ناز معارف چه فروشیم نور نظر شب پره ها ظلمت شام است از چاک دل و داغ جگر چاره ندارد آن کس که به عالم چو نگین طالب نام است هرچند همه شعله تراود ز لب شمع در مکتب ما صاحب یک مصرع خام است بی تاب فنا آن همه کوشش نپسندد آسودگی از جاده بسمل دو سه گام است گردون نه همین سنگ به مینای دل انداخت آن رنگ که نشکست در این باغ کدام است بیدل اگر آگه شوی از علم خموشی تحصیل کمال تو به یک حرف تمام است