غزل شمارهٔ ۵۹۶

رنگ خون گلجوش زخم تیغ گلچین بوده است باغ تسلیم محبت طرفه رنگین بوده است عالمی از نرگست ایمان مستی تازه کرد این جنون پیمانه کافر صاحب دین بوده است خاک گشت و فیض استقبال پابوست نیافت خواب پای محمل این مقدار سنگین بوده است ما صفای وقت از فیض خموشی یافتیم بر رخ آیینه ماگفتگو چین بوده است از کشاکشهای موج این محیط آسوده ایم آبروی گوهر ما کوه تمکین بوده است کوهکن در تلخکامی جوی شیر ایجاد کرد بر زبان تیشه گویی نام شیرین بوده است از شرر در آتش افتاده ست نعل کوهسار سنگ هم اینجا مقیم خانه زین بوده است وصل جستم رفتن از خود شد دلیل مقصدم این دعا رلا در شکست رنگ آمین بوده است با همه شوخی خیالش را ز دل پرواز نیست خانه آیینه هم بسیار سنگین بوده است بر میان او نچربید از ضعیفی پیکرم عشق بیدرد اینقدرها ناتوان بین بوده است حیرت محضیم بیدل هر کجا افتاده ایم سرگرانیهای ما آیینه بالین بوده است