غزل شمارهٔ ۶۳۶

بی محابا بر من مجنون میفشان پشت دست چون سفر غافل مزن در تیغ عریان پشت دست بار هر دوشی بقدر دستگاه قدرت است برنمی دارد به غیر از زخم دندان پشت دست چشم دنیادار هرجا می گشاید دام حرص می نهد بر خاک کشکول گدایان پشت دست خاک گردم کز غبار سرنوشت آیم برون چون نگین نتوان زدن بر نام آسان پشت دست دخل درکار جهان کم کن که مانند هلال می شود از ناخنت آخر نمایان پشت دست معنی اقبال و ادبار جهان فهمیدنی ست باوجودگنج در دست است عریان پشت دست چشم واکردن درین محفل شگونی خوش نداشت خورد سر تاپای شمع آخر ز مژگان پشت د ست از مکافات عمل غافل نباید زیستن می رسد از پشت دست آخر به دندان پشت دست طینت تسلیم خوبان نیست باب انقلاب هست دربست وگشاد پنجه یکسان پشت دست دیده حق بین به وهم غیر می پوشی چرا برچه عالم می زنی ای خانه ویران پشت دست بی جمالت هرکجا بستیم احرام چمن بازگشتیم از ندامت گل به دامان پشت دست در غبار حاجت استغنای ما محجوب ماند کف گشودن از نظرهاکرد پنهان پشت دست بیدل از خود رنگ و بوی اعتبار افشانده ایم همچوگل ماییم و دامن تاگریبان پشت دست