غزل شمارهٔ ۷۰

به خیال آن عرق جبین ز فغان علم نزدی چرا نفشرد خشکی اگر گلو ته آب دم نزدی چرا گل و لاله جام جمال زد مه نو قدح به کمال زد همه کس به عشرت حال زد تو جبین به نم نزدی چرا ز سواد مکتب خیر و شر نشد امتیاز تو صرفه بر اگرت خطی نبود دگر به زمین قلم نزدی چرا به عروج وسوسه تاختی نفست به هرزه گداختی ته پای خود نشناختی مژه ای به خم نزدی چرا به تو گر ز کوشش قافله نرسید قسمت حوصله به طریق سایه و آبله ته پا قدم نزدی چرا ز گشاد عقده کارها همه داشت سعی ندامتی در عالمی زدی از طمع کف خود به هم نزدی چرا اگر آرزو همه رس نشد ز امید مانع کس نشد طربت شکار هوس نشد به کمین غم نزدی چرا به متاع قافله هوس چو نماند الفت پیش و پس دم نقد مفت تو بود و بس دو سه روز کم نزدی چر ا خط اعتبار غبار هم به جریده تو نبود کم پی امتحان چو سحر دود به هوا رقم نزدی چرا نتوان چو بیدل هرزه فن به هزار فتنه طرف شدن نفسی ز آفت ما و من به در عدم نزدی چرا