غزل شمارهٔ ۷۸۳

رنگم درین چمن به هوس پر زننده نیست یعنی پر شکسته به جایی رسنده نیست عمری ست موج گوهر ما آرمیده است نبض نگه به دیده حیران جهنده نیست افتاده ایم در قدم رهروان بس است ما راکه همچو آبله پای دونده نیست گرد نیازم از سرکویت کجا روم بسمل اگر پری بفشاند پرنده نیست حسرت به نام بوسه عبث فال می زند نقش تبسمی به نگین تو کنده نیست از حرص بی قناعتی خاکیان مپرس تا نام بندگی است خدایی بسنده نیست بگذار تا هوس پر و بالی زند به هم آنجاکه جلوه است نظرها رسنده نیست می تازد از قفای هم اجزای کاینات این مشت خاک غیر عنان فکنده نیست چون سایه باش یک قلم آیینه نیاز آن را که سجده جزو بدن نیست بنده نیست چون صبح این دری که به رویت گشوده اند پاشیدن غبار نفسهاست خنده نیست ای بیکسی بنال به دردی که خون شوی عمری ست رنگ باخته ایم وپرنده نیست بیدل چه انتظار وکدام آرزوی وصل چشم به خواب رفته بختم برنده نیست