غزل شمارهٔ ۷۹۴

صاف طبعان را غمی از خار خارکینه نیست زحمت مژگان به چشم گوهر و آیینه نیست در زراعتگاه امکان بسکه بیم آفت است خلق را چون دانه گندم دلی در سینه نیست فیل صاحب منصب است و گاو و خر روزینه دار فخر انسانی ز روی منصب و روزینه نیست قسمت منعم ز دنیا بند وسواس است و بس قفل را جز عقدهه دل حاصل ازگنجینه نیست ابر دارد در نمد آیینه گلزار را پنبه داغم به غیر از خرقه ی پشمینه نیست مشکل است آیینه از زنگ صفا پرداختن گر همه سنگ است دل فارغ ز مهر وکینه نیست جز خیالت دلنشین ما نگردد نقش غیر عکس چون حیرت مقیم خانه آیینه نیست در محبت رهنورد جاده ی دردیم و بس چون سحرجولان ما بیرون چاک سینه نیست پی نبرد اندیشه بر بطلان احکام نفس سالها رفت از خود و تقویم ما پارینه نیست چند روزی شد به هستی ریشه پیداکردنت می توان کند از زمین کاین نخل پر دیرینه نیست بهر درد بینوایی صبرتسکین است و بس دست بر دل زن که دیگر دلق ما را پینه نیست سعد و نحس دهربیدل کی دهد تشویش ما همچو طفلان کار ما با شنبه و آدینه نیست