غزل شمارهٔ ۷۹۴

دست نمی دهد مرا بی تو نفس زدن دمی زانکه دمی که با توام قوت من است عالمی صبح به یک نفس جهان روشن از آن همی کند کز سر صدق هر نفس با تو برآورد دمی نی که دو کون محو شد در بر تو چو سایه ای بس که برآورد نفس پیش چو تو معظمی از سر جهل هر کسی لاف زند ز قرب تو عرش مجید ذره ای بحر محیط شبنمی چون بنشیند آفتاب از عظمت به سلطنت سایه او چه پیش و پس ذره چه بیش و چه کمی نقطه قاف قدرتت گر قدم و دمی زند هر قدمی و احمدی هر نفسی و آدمی چون نفست به نفخ جان بر گل آدم اوفتاد اوست ز هر دو کون و بس هم نفسی و محرمی لیک اگر دو کون را سوخته ای کنی ازو آدم زخم خورده را نیست امید مرهمی زانکه ز شادیی که او دور فتاد اگر رسد هر نفسیش صد جهان هر نفسش بود غمی چون همه چیزها به ضد گشت پدید لاجرم سور چو بود آنچنان هست چنینش ماتمی تا به کی ای فرید تو دم زنی از جهان جان دم چه زنی چو نیستت در همه کون همدمی