غزل شمارهٔ ۸۶۴

رنگ گلش بهار خط از دور دید و رفت این وحشی از خیال سیاهی رمید و رفت از صبح این چمن طربی چشم داشتیم آخر نفس بر آینه ما دمید و رفت دیگر پیام ما بر جانان که می برد اشکی که داشتیم ز مژگان چکید و رفت چندین چمن فسرد به خون امید ما رنگ حنا گلی که مپرسید چید و رفت ذوق وفای وعده ات از دل نمی رود قاصد ثمر نبود که گویم رسید و رفت لبیک کعبه مانع ناقوس دیر نیست اینجا فسانه هاست که باید شنید و رفت پرسیدم از حقیقت مرگ قلندری گفتند بی غم تو و من خورد و رید و رفت گفتم رموز مطلب هستی بیان کنم تا بر زبان رسید سخن لب گزید و رفت گردید پیری ام ادب آموز عبرتی کز تنگنای عمر جوانی خمید و رفت وامانده بود هوش درین دشت بیکران لغزید پای سعی و رهی شد سپید و رفت بیدل دو دم به الفت هستی نساختیم جولان او ز دامن ما چین کشید و رفت