غزل شمارهٔ ۸۶۵

هر کس اینجا یک دو دم دکان بسمل چید و رفت ساعتی در خاک ره لختی به خون غلتید و رفت هرکه را با غنچه این باغ کردند آشنا همچو بوی گل بآه بیکسی پیچید و رفت صبح تا طرز بنای عمر را نظاره کرد رایت دولت بخورشید فلک بخشید و رفت ای حباب از تشنگی تا چند باشی جان بلب دامن امید ازین گرداب باید چید و رفت رنگ آسایش ندارد نوبهار باغ دهر شبنم اینجا یک سحر در چشم تر خوابید و رفت چون شرر ساز نگاهی داشتیم اما چه سود لمعه کم فرصتی ها چشم ما پوشید و رفت هر قدم در راه الفت داغ دارد سایه ام کز ضعیفی تا سر کویت جبین مالید و رفت شانه هم هرچند اینجا دسته بند سنبل است از گلستانت همین آیینه گلها چید و رفت گوهر اشکی که پروردم به چشم انتظار در تماشای تو از دست نگه غلتید و رفت شمع از این محفل سراغ گوشه امنی نداشت چون نگه خود را همان در چشم خود دزدید و رفت شوخی عرض نمود اینجا خیالی بیش نیست صورت ما هم به چشم بسته باید دید و رفت تا بهارت از خزان پر بی تأمل نگذرد هر قدم می بایدت چون رنگ برگردید و رفت چشم عبرت هر که بر اوراق روز و شب گشود همچو بیدل معنی بیحاصلی فهمید و رفت