غزل شمارهٔ ۹۳۹
ب بیدل دهلوی
0
Altın Yaprak
دل اگر محو مدعا گردد
درد در کام ما دوا گردد
طعمه درد اگر رسد در کام
هرمگس همسر هما گردد
محو اسرار طره او را
رگ گل دام مدعا گردد
گر سگالد وداع سلک هوس
گره دل گهرادا گردد
گسلد گر هوس سلاسل وهم
کوه و صحرا همه هوا گردد
محوگردد سواد مصرع سرو
مد آهم اگر رسا گردد
ما و احرام آه دردآلود
هم هواگرد را عصاگردد
دل آسوده کو مگر وسواس
گره آرد که دام ما گردد
در طلوع کمال بیدل ما
ماه در هاله سها گردد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş