غزل شمارهٔ ۹۶۵

ستمکشی که به جز گریه اش نشا ید و خندد قیامت است که چون زخم لب گشاید و خندد هوس پرستی این اعتبار پوچ چه لازم که همچو صفر به درد سرت فزاید و خندد چو شمع منصب وارستگی مسلم آنکس که تیغ حادثه تاجش ز سر رباید و خندد درین زیانکده چندان کف فسوس نسایی که جوش آبله آیینه ات نماید و خندد شرار کاغذ و آمال ماست توام غفلت که زندگی دو نفس بیشتر نپاید و خندد حذر ز صحبت آنکس که بی تأمل معنی به هر حدیث که گو یی ز جا درآید و خندد خطاست چشم گشودن به روی باخته شرمی که هر برهنه که بیند به پیشش آید و خندد جه ممکن است شود منفعل ز غیبت یاران دهن دریده قفایی که باد زاید و خندد مثال عبرت اشیا درین بساط تحیر کمین گر است که کس آینه زداید و خندد درین جنونکده این است ناگزیر طبایع که نالد و تپد و گرید و سراید و خندد دل گرفته بید ل نیافت جای شکفتن مگر چو صبح ازین خاکدان برآید و خندد