غزل شمارهٔ ۹۷۶

زمینگیری ز جولانم چه امکانست وادارد بروب رفتن ز خود چون شمع ر هرعضوپا دارد خط طومار یاهن آرایش مهر جفا درد به رنگ شاخ گل آهم سراپا داغها دارد در آن وادی که من دارم کمین انتظار او غباری گر تپد آواز پای آشنا دارد زگل باید سراغ غنچه گمگشته پرسیدن که از چشم تحیر رفتن دل نقش پا دارد فناپروردگانیم از مزاج ما چه می پرسی فضای عالم موهوم هستی یک هوا دارد سرایت نغمه عجزیم ساز آفرینش را درپن محفل شکست از هرچه باشد رنگ ما دارد قد پیران تواضع می کند عیش جوانی را پل از بهر وداع سیل پشت خود دوتا دارد ز خوب و زشت امکان صافدل تنگی نمی چیند به بزم آینه عکسی اگر ره برد جا دارد ز حال گوشه گیر فقر ای منعم مشو غافل که خواب مخملی در رهن نقش بوریا دارد ز عالم نگذری بی دستگیریهای آزادی کسی برخیزد از دنیا که از وحشت عصا دارد جهانی سرخوش آگاهی ست ازگردش حالم شکست رن من چون خند مینا صدا دارد به رنگ آب سیر برگ برگ این چمن کردم گل داغ ست بیدل آنکه بویی از وفا دارد