غزل شمارهٔ ۹۷۵

رگ گل آستین شوخی کمین صید ما دارد که زیر سنگ دست از سایه برگ حنا دارد اگر در عرض خویش آیینه ام عاریست معذورم که عمری شد خیال او مرا از من جدا دارد نگردد سابه بال هما دام فریب من هنوزم استخوان جوهر ز نقش بوریا دارد به رنگ سایه ام عبرت نمای چشم مغروران مرا هر کس که می بیند نگاهی زیر پا دارد نمی باشد ز هم ممتاز نقصان و کمال اینجا خط پرگار در هر ابتدایی انتها دارد حیات جاودان خواهی گداز عشق حاصل کن که دل در خون شدن خاصیت آب بقا دارد به عبرت چشم خواهی واکنی نظاره ما کن غبار خاکساران آبروی توتیا دارد به دل تا گرد امیدی ست از ذوق طلب مگسل جهانی را گدا در سایه دست دعا دارد اگر موجیم یا بحریم اگر آبیم یا گوهر دویی نقشی نمی بندد که ما را از تو وا دارد به فکر اضطراب موج کم می باید افتادن تپش در طینت ما خیر باد مدعا دارد من و تاب وصال و طاقت دوری چه حرفست این اسیری راکه عشقت خواند بیدل دل کجا دارد