شمارهٔ ۲۵۷

ب بلند اقبال
0 Altın Yaprak
شده است دل بر ما خون ز دست دلبر خویش ز دست دل که چه ناورده ایم بر سر خویش نمانده خاک بریزم چه خاک بر سر خویش به تنگ آمدم از اشک دیده تر خویش دلا زلعل لب اومخواه بوسه مزن به پیش دوست و دشمن به سنگ گوهر خویش مدام از غم لعل لبان میگونش به جای باده کنم خون دل به ساغر خویش هوا عبیر فشان گشت وباد عنبر بوی گشودتا گره از طره معنبر خویش مکن که همچو پری دیدگان شوی مجنون همی چه می نهی آیینه در برابر خویش نه از فرشته و حوری نه زآدمی وپری تو را پدر که بود باز جو ز مادر خویش نه دل گذارد و نه دین به مسلم وکافر به رهزنی دهی اذن ار به چشم کافر خویش نوشت وصف رخت را ز بس بلند اقبال نمانده است که آتش زند به دفتر خویش

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.