شمارهٔ ۴۶۴

وفا گر بگوییم داری نداری صفا گر بگوییم داری نداری به ما بوسه ای از لب شکرینت روا گر بگوییم داری نداری به هر کس تو را التفات است اما به ما گر بگوییم داری نداری به قتل من بینوای ستم کش ابا گر بگوییم داری نداری طبیبا به درمان دردی که دارم دوا گر بگوییم داری نداری دلا چون شدی عاشق روی دلبر فنا گر بگوییم داری نداری دلبری داری ودلداری نداری یار من هستی ولی یاری نداری در نکورویی نداری نقصی اما رسم وقانون وفاداری نداری گر وفا داری به دیگر کس ندانم لیک با من جز ستمکاری نداری داری ار دلداری ودلجویی اما با دل من جز دل آزاری نداری تاکی ای زاهد کنی از عشق منعم همچو من گویا گرفتاری نداری عاقبت گردی بلند اقبال ای دل زآنکه با کی از گرانباری نداری