شمارهٔ ۴۶۵

مرا ای آسمان تا کی دمی آسوده نگذاری نمی دانم چه کین است این که اندر دل ز من داری زنی بر خرمن جان دوستان را دایما آتش به جز بر کشتزار دشمنان جایی نمی باری غلط می باشد ار من از تو در عالم وفا جویم که جز تخم جفا در مزرع خاطر نمی کاری مرا هر کس که باشد دوست داری دشمنی با او کس ار دشمن بود با من ز جان و دل بدو یاری ز زهر قهر تو هرگز نخواهد شد کسی ایمن چو اندر آستین حضرت خیرالبشر ماری عجب دون پرور و ناکس نوازی الحذر از تو گلی از بهر هر خار و برای هر گلی خاری بلند اقبال را نبود هوای همسری با تو چرا پیوسته با او از دل و جان خصم خونخواری