شمارهٔ ۵۱۵

من به پیش خویش می پنداشتم یارم تویی آزمایش کردمت یارم نیی بارم تویی کرده ای روز مرا صد باره از شب تیره تر خود غلط می گفتمت شمع شب تارم تویی هر چه می خواهی به آزار دل من سعی کن نیستم آزرده خاطر چون دل آزارم تویی غم ندارم ز اینکه چشمانت مرا بیمار کرد شادم از بیماری خود چون پرستارم تویی من نپندارم که هجران چیست در وصلم مدام کآنچه روز و شب همی اندر نظر دارم تویی از خدا خواهم همی شبها که گردد زودصبح زآنکه چون طالع شودخورشید پندارم تویی هیچ می دانی بلنداقبال گشتم در چه روز در همان روزی که گفتی عاشق زارم تویی