Beyaz Uyku

Bir gülü, bir gülüşü yaşatma telaşıyla kristal vazolar taşırım ıssız odalara küsüp de boyun büken tül yaprakları sularıyla ovarım dağ pınarlarının, kırılan dalların türküsü canımı yakar ömrümün ortasından hüzünlü bir ırmak akar Kar yağar, tohum delice sevişir toprakla bir şifreyi kodlar göze ilişmeyen damarlar dilini kim bilebilir beyaz uykuların? Aynı alevden yansır dirim ve ölüm kar yağar, yuvasız kalan kuşlara üzülürüm aşkın eski alfabesidir bütün kımıltılar Işıkları söndürmeye kararlı adımlarıyla silahını kuşanmış avcılar geçer yanımdan gökyüzüyle sevişen kuşlar da ağlar, köpüren gagalarıyla neler anlatırlar? Ya namlu ucundaki insanın haykırışı, puşt, puştluğunu yapacak anlaşıldı gülü ayrı tutmalı ısırganlardan Soyunu kurutmak için mercan bakışların ovaları tüketenler dağlara yürüyorlar payıma düşen aşkın farkındayım artık tanrılar kitabını hatmedip yaktım bu yüzden kardeşim belki karıncalarla gölgesini arayan bir ceylan ya da içimi acıtan bir soru; biz bu kadar yalnız mıydık?