Güzden De Öte

Ay yüzlü kadınların teni gibi kokuyor avuçlarımdaki toprak farketmeden çiğnesem de yuvasını karıncanın bir gidip bin geliyor türküler içinde kervan Ömrümün biriktiği mor bulutlu vadide aşk saati soruyor ilk halini hayatın ışıklarla yıkanıyor mahsun gülümsemeler Kendini silen evlerin yorgun misafiriyim uzun ırmaklarla akıyor gülün son telaşı güz bir menzilden ötekine savruldu bütün yollar şimdi bu durağa geldi Adı değişmeli artık sıfır noktasına giden sessiz trenlerin aramızda yer bulur anlam gül açar nasılsa derinlere ağarken boşluktaki gölgeler Anılarla ısınıyor soğuk düş odaları hangi ele uzansam buz kendini de siliyor 'ben' nasıl çağırıyor bilseniz dönüş yolunda bir fettan İskandiller boşuna karaya oturdu gemi yolun sonuna geldim ay yüzlü kadınların teni gibi kokuyor avuçlarımdaki toprak vakt erişti in diyor bu muammalı durak