Hoşçakal Durağı

Mevsim kıştır, kar rüzgarları eser kuytularda sıcak odaların türküsünü mırıldanır ayaklarıma dolanan kirli bir kedi Sis içinde aranırız birbirimizi yüzümüzde sıkıntının kara gülleri hüzündür;omuzlarız günü mor şafaklarda Yavrusuna şahin olan körpe bir anne içine almak ister gibi aşk yumağını bastırdıkça bastırır göğüslerinin arasına Çamurları savurarak gelir gider otobüsler her durakta çoğalan denizlerden habersiz işci memur balık istifi yığılırız koltuklara Biraz berrak hava biraz güneş bırakırım derinimdeki dağlardan biraz da mavi alır kuşanırsın diye hoşcakal durağına Ateşi terleyen bir tutam zamandır gün sulara yetişmek telaşıyla akar yorulmadan kendi rengiyle girer her yüz bu panoya Kir yağar üstümüze köhne kürsülerden birlikte açarız kuyuları boğulmak için el ele verip hüznün çapını ölçeriz sonra Sabah akşam gelip geçerken sokağınızdan perdeleri çekili de olsa pencerenizin ben yine gülümserim balkondaki sarmaşığa