Mahsune Hanım Konağı

Yanar kandilleri ilk geceden aralanır ipek perdeleri ürperişi başlar beklemelerin Bimen Şen söyler taş plakta açışır vazoda kırmızı güller gülşene döner buhurlu oda İpek bir mendille siler yaylı tamburun aynasını yıldızları şakır kara gözlerinin salkım kiraz kıskanır dudaklarını sevinir döşemeler o yürüdükçe deniz kokusu yayılır etrafa Gözlerinin yorgun pınarından damlalar düşer titreyen ellerine sesiyle irkilir sonsuz karanlığın boş odalara savrulur düşlerinden ölü aşklar mahsunu yalnız bir kadın vardığını düşünür derin ummana Anılar limanına rastgele yanaşan palamarsız gemiler dolaşır sularda girdaplara açılır ömrünün son mevsimi bir gülüş, bir ses dünyalara bedeldir ya şaha kalkmaz artık dalgalarının ucu gül mevsimini aranır boşu boşuna ıssız yollarda yalnız bir yolcu Yanar kandilleri ilk geceden aralanır ipek perdeleri ürperişi başlar beklemelerin gri yağmurlara açar pencerelerini kayan yıldızlarla söyleşir yalnızlığın sarmalı örer beliklerini döner kendi içine, kendi içinde küstüm çiçeklerini sular bir kadın