Yalnız Kılavuz

Yorgun bir kadın gibi yatağına çekildi ay atlas yorganı iniyor göğün gümüşi hüzmelerle uykusundan silkiniyor bahçeyi bekleyen köpek tırnaklarını cilalıyor ava hazırlanan kedi kendi telâşını yaşıyor herkes aşkı içinde Ateşi azdıran kim? Bir başkası değil elbet köprüleri yıkıp altında inim inim inleyen, kürsülere el birliğiyle taşıyorsunuz zehri şemsiyeler açıp kuma gömüyorsunuz başlarınızı kahır sığınaklarında vazgeçiyorsunuz hayattan Türkülerle akıyor zaman duymuyorsunuz kuş kanatlarıyla büyüyor çocuk oyunlarıyla toprağın döl yatağı kımıltılar içinde, kim durdurabilir ışık patlamalarını? İzbeleri güzelleyip dağları görmüyorsunuz Daracık odalardan dünyaya açılır kapılar iliştiğimiz pencereden gözümüze dolar evren rüzgârla sarmaş dolaş kayaların kavgası ele verir gizini bakmasını bilene bir kereliktir bu işte ömrümle öpüşen ten Elmanın çekirdeğinden yola koyuldum bir sabah an'a ait düşlerimle yol aldım geleceğe alfabesi elimdeydi deltalara ayrılan suların patikalar nerde başlar nerden inilir ovalara kafilesi kendinde yalnız bir kılavuzdum Ormanların yalnız kuşu sürüsünü aradı ömrünce göğüslerinin arasını şiirlerle süsledi hayatın aranızdan geçerken incinmeler düştü payına masalların anka'sı iğreti bir dağı aranıyordu o içinde taşıdı incecik türküsünü