Bir Yıldız Kaydı Sevginin Semalarından

Bakışlarıma asılan gözlerin hep Eylüldü Bundan Ben de mevsimlerin güzü hiç bitmedi Soluğum yanarken Ömrümün yaprakları hüzünle süslendi Ey Sevgili İçimdeki şehir yine o eski bilindik Ayaza tutulmuş iklimleriyle Islak kaldırımları Yıkık düş evleri Tütmez oldu bacaları Sokak aralarında sele dönüyor Kendime sakladığım damlalarım Ki Her birinin üzerinde söylenilmiş sözlerin Ve Benim dile getiremediklerim Bir yığın kederi biriktirip gönül bahçeme Bedbaht bir yol çizer kaderime Ne avucumda yanan sevdayı söndürebilirim Ne de doğan güneşin hıçkırıklarını kesebilirim Bir tek zamanı öldürürüm kendi kendime Geceleri sabahına kavuştururum Da Karadenizle Sakaryanın kesiştiği bu yerde Kendi yalnızlığıma savrulurum Ayak izlerim belli belirsiz bıraksam kumlara Maziyi ucundan ateşe versem uçuşan saçlarım rüzgarlara şarkı söyletirken İçli bir keman sesi olur mu martılar Türkümü dinletir mi ki dalgalara Ey sevgili Cebimde buruşmuş aylar durur öylece Aynaları gülümsetemem ki kendime Artık Şiirlere dökmek de gelmiyor içimi Şaşkın bir halin elbisesini giydim tenime Lacivert bir renk yayıyor akreple yelkovan Birini iknaya çalışsam hayallerimle Öteki kabusum olur Çarparım gerçekliğime ** Demiştim sana Özlemin kabuk bağlamış bir yara Dokundukça kan damlar Söylesene ey sevgili Beni sen anlamadıysan başka kim anlar? Yok yok bu böyle olmayacak Bu yazgı yazılmış bir kere asla bozulmayacak Zamanın küreklerini çekmek boşuna Aslında bırakmalıyım kendimi girdabına Bırakayım göç etsin ümitlerim Şimşekler çaksın dilediğince Gazeteci çocuk benim için bağırsın bu kez Bir yıldız kaydı sevdanın semalarından ** Nereye düştüğü belli değil....